Effigies: Sancti Martinianus, Saturianus et Maxima

Martinianus, Saturianus et Maxima

Sancti Martinianus, Saturianus et Maxima

Servi martyres, apostoli Maurorum

Servi Vandali cuiusdam a socia sua Maxima, virgine consecrata, conversi, usque ad ossa verberati, apud Mauros relegati, quos Christo lucrati sunt, morte affecti sunt; Maxima, liberata, dies suos monasterio praeposita finivit.

Victor Vitensis refert sub Genserico tribunum quendam Vandalum duos e servis suis, Martinianum et Maximam, matrimonio iungere voluisse. Iuvenis mulier, Deo consecrata, marito persuasit ut in continentia viveret eumque una cum tribus fratribus eius, inter quos Saturianus, ad fidem catholicam adduxit. Omnes in monasterium Tabracense, in ora maritima, confugerunt, ubi dominus eos invenit.

Cum ab Arianis rebaptizari recusarent, fustibus nodosis caesi sunt donec carnes usque ad ossa dilaniarentur, ac deinde apud Mauros relegati. Ibi plures ex custodibus suis converterunt; tunc Gensericus eos interfici iussit. Maxima, post multas probationes liberata, diu in monasterio vixit, «mater multarum virginum», ut ait Martyrologium Romanum, quod eos die 16 Octobris commemorat.