
Canonicus Coloniensis per triginta unum annos episcopus Tullensis, aedificator ecclesiae suae cathedralis et pater pauperum, a Leone IX papa, uno ex successoribus suis in sede Tullensi, sanctus renuntiatus est.
Circa annum 935 Coloniae in familia nobili natus, Gerardus in schola cathedrali institutus est, cuius canonicus et cellerarius factus est. Gauzelino episcopo anno 962 mortuo, Bruno archiepiscopus Coloniensis, Ottonis I imperatoris frater et dux Lotharingiae, eum ad sedem Tullensem designavit; nonnisi postquam ex humilitate recusaverat accepit. Treveris mense Martio anni 963 consecratus, sermones Romanicos dioecesis suae didicit ut ibi praedicaret, et dynastiae Saxonicae fidelis fautor mansit.
Bona Ecclesiae suae restituit, abbatias Sancti Apri, Sancti Mansueti et Buxeriarum sustinuit, plurimas reliquias collegit et transtulit, et anno 981 ecclesiam cathedralem Sancti Stephani, quam reaedificari fecerat, consecravit. Secundum Vitam eius a Widrico conscriptam, monachos Graecos et Hibernos Tulli excepit. In terribili pestilentia processionem cum reliquiis sancti Mansueti duxit; Martyrologium Romanum eius optimas leges, ieiunia, orationes et eleemosynas pauperibus datas laudat.
Tulli die 23 Aprilis anni 994, post triginta unum annos episcopatus, obiit et in ecclesia sua cathedrali sepultus est, ubi miracula referuntur. Bruno de Egisheim, episcopus Tullensis Leo IX papa factus, eum in synodo Romana anni 1050 sanctum renuntiavit, inter prima canonizationis pontificiae exempla; die 21 Octobris anni 1051 ipse Tulli elevationi reliquiarum eius praefuit. Dioecesis Tullensis eum die 23 Aprilis celebrabat et hanc translationem die 21 Octobris commemorabat.








