GM✠

Geraldus Magionensis

Sanctus Geraldus Magionensis

Abbas «Magionis Saxonum»

Monachus Anglus cum sancto Colmano e Lindisfarna profectus, primus abbas monasterii Magionensis pro monachis Saxonibus conditi fuit eumque usque ad mortem rexit.

Monachus Anglus Northumbriae, Geraldus sanctum Colmanum secutus est cum hic, post synodum Pharensem (664), Lindisfarna in Hiberniam cum monachis suis Hibernis et triginta fere monachis Anglis discessit. Communitas anno 668 in insula Inis Bó Finne, prope oram Connaciae, consedit, sed contentiones inter Hibernos et Anglos ortae sunt.

Colmanus tunc pro Anglis, circa annum 670, monasterium separatum in campo Mag Eo, «campo taxorum», condidit: hoc est Magio, mox «Magio Saxonum» appellata, cuius Geraldus primus abbas factus est. Beda Venerabilis circa annum 731 scribit monasterium adhuc a monachis Anglis teneri qui labore manuum suarum sub regula et abbate canonico vivunt.

Secundum traditionem Geraldus domum usque ad mortem rexit, quae circa annum 731 accidit; narrationes seriores ei titulum episcopi tribuunt, cum Magio sedes episcopalis distincta manserit usque ad unionem cum Tuama anno 1579. Die 13 Martii celebratur.