Effigies: Sanctus Franciscus Borgia

Franciscus Borgia

Sanctus Franciscus Borgia

Dux Gandiae, tertius Praepositus Generalis Societatis Iesu

Magnas Hispaniae, prorex Cataloniae et dux Gandiae, uxore mortua omnia reliquit ut Societatem Iesu ingrederetur, quam Romae rexit et ad missiones Americae impulit.

Alexandri VI papae et Ferdinandi regis Aragoniae per diversas stirpes pronepos, Franciscus de Borja Gandiae anno 1510 natus est. Puer nobilis in aula Caroli V, Eleonoram de Castro Lusitanam in matrimonium duxit et marchio de Lombay factus est. Anno 1539, iussus corpus Isabellae imperatricis Granatam comitari, aspectu vultus eius morte deformati commotus est et statuit se non iam servire «domino qui mori possit».

Prorex Cataloniae ab anno 1539 ad 1543, deinde dux Gandiae, iuste gubernavit et Gandiae collegium condidit quod in universitatem evasit. Anno 1546 viduus, clam in Societate Iesu professionem fecit, res suas composuit, ducatui renuntiavit et anno 1551 sacerdos ordinatus est. Commissarius Societatis in Hispania et Lusitania, collegia multiplicavit.

Iam anno 1551 Collegium Romanum pecunia sua sustentaverat. Anno 1565 tertius Praepositus Generalis electus, aedificationem ecclesiae Iesu incohavit, regulas scripsit et primos Iesuitas in Floridam, Mexicum et Peruviam misit. Romae nocte inter diem 30 Septembris et 1 Octobris anni 1572, a legatione diplomatica rediens, mortuus, anno 1671 sanctus renuntiatus est; reliquiae eius Matriti servantur.

18 momenta vitae eius percurrere →