Effigies: Sanctus Franciscus Caracciolo

Franciscus Caracciolo

Sanctus Franciscus Caracciolo

Conditor Clericorum Regularium Minorum

Nobilis Aprutinus gravi morbo sanatus, sacerdos Neapoli capite damnatis serviens, Clericos Regulares Minores condidit, adorationi perpetuae Sanctissimi Sacramenti devotos.

Ascanius Caracciolo die 13 Octobris anni 1563 in Villa Sanctae Mariae, in Aprutio, filius domini loci natus est. Viginti duos annos natus, morbo cutis vultum deformante, fortasse lepra, adductus est ut statum ecclesiasticum se amplexurum voveret si sanaretur. Sanatus, Neapolim studiorum causa profectus est; sacerdos ordinatus, anno 1587 primam Missam celebravit et sodalitati Albatorum se adiunxit, quae captivis et capite damnatis assistebat.

Anno 1588 epistula Ioannis Augustini Adorno, homonymo cuidam destinata, per errorem ad eum pervenit: ad novum institutum condendum invitabat. In ea signum Providentiae vidit et cum Adorno, in conventu Camaldulensium Neapolitano, regulam Clericorum Regularium Minorum scripsit, eodem anno a Sixto V approbatorum. Nomen Francisci sumpsit et, Adorno mortuo (1591), praepositus generalis factus est. Religiosi eius adorationem perpetuam Sanctissimi Sacramenti per vices exercent et votis addunt votum dignitates non ambiendi. Domos Neapoli, Romae, Matriti, Vallisoleti et Compluti condidit.

Quadraginta quattuor annos natus die 4 Iunii anni 1608 Agnoni, in Samnio, obiit, dum ad novam fundationem iter faceret. Corpus eius Neapolim relatum est, cuius compatronus factus est. Anno 1769 beatificatus, a Pio VII anno 1807 sanctus renuntiatus est. Urbs eius natalis, longae coquorum traditionis cunabula, effecit ut patronus coquorum Italicorum eligeretur.