Sacerdos Cambrensis, universitatis Oxoniensis decus et aulae praedicator, matrimonium Catharinae Aragoniensis defendit, iusiurandum de successione recusavit et Smithfieldiae anno 1540 supplicio affectus est.
In Cambria circa annum 1478 natus, Eduardus Powell anno 1495 socius collegii Oriel Oxonii et anno 1506 doctor theologiae fuit. Plura beneficia in occidentali Anglia simul obtinuit: paroeciam Bleadoniensem in comitatu Somersetensi, praebendas Lyme Regis, Bedminster et Sanctae Mariae Redcliffe Bristolii, ecclesiam Sancti Edmundi Sarisberiae. Henrico VIII praedicator acceptissimus, eum in componenda Assertione septem sacramentorum contra Lutherum adiuvit et anno 1523 propriam refutationem edidit, quam universitas ut «Oxonii decus» salutavit.
Inter quattuor theologos electus qui matrimonium Catharinae Aragoniensis defenderent, tractatum de huius coniugii indissolubilitate scripsit. Anno 1533 Bristolii contra Hugonem Latimer praedicavit, qui de eo apud Cromwell questus est, deinde matrimonium regis cum Anna Boleyn reprehendit. Muneribus privatus, mense Novembri anni 1534 cum Ioanne Fisher damnatus est quod iusiurandum de successione recusaverat, et in Turri inclusus.
Ibi prope sex annos mansit. Die 30 Iulii anni 1540 Smithfieldiam tractus est in eadem crate qua reformator Robertus Barnes: tres catholici, inter quos Thomas Abel et Richardus Fetherston, ibi ut proditores suspensi et in partes secti, et tres protestantes ut haeretici combusti sunt. Leo XIII eum die 29 Decembris anni 1886 beatificavit.









