
Episcopus Carthaginiensis sub Genserico, vasa sacra vendidit ut captivos e direptione Romae abductos redimeret eosque in duabus magnis basilicis lectis instructis collocavit.
Ab exsilio Quodvultdei episcopi, anno 439, Carthago episcopo carebat. Anno 454, rogante Valentiniano III imperatore, Gensericus tandem Deogratias ordinari sinit, cuius nomen «gratias Deo» significat, catholicorum Africae salutationem. Anno sequenti Vandali Romam diripiunt et milia captivorum abducunt, quos in Carthaginis litore inter se dividunt, coniuges separantes et liberos a parentibus.
Teste Victore Vitensi, episcopus statim vasa aurea et argentea ecclesiarum suarum vendit ut eos redimeret et familias sibi redderet. Captivos, post traiectum saepe aegrotos, in duabus amplis basilicis, Fausti et Novarum, lectis et stramentis instructis, collocat, eis cotidie cibum distribui curat et ipse eos diu noctuque cum medicis visitat. Laboribus confectus, post triennium episcopatus moritur; populus tantopere circa eius corpus confluebat ut clam sepeliri oporteret, ne id discerperetur. Sedes deinde per viginti tres annos vacavit.







