Nobilis Placentinus qui bona sua profudit ut incendium a se excitatum resarciret, eremita Tertii Ordinis Franciscani factus est et triginta fere annos prope Netum vixit, quod eum ut sanctum patronum veneratur.
Anno 1290 Calendasci, prope Placentiam, in nobili Confaloneriorum familia natus, Conradus Euphrosynam Laudensem in matrimonium ducit. Dum venatur, dumeta incendi iubet ut feras excitet; incendium agros vicinos vastat. Pauper quidam, eius loco accusatus, capite damnatur; Conradus se ipse defert et bona sua profundit ut damna passis satisfaciat.
In hac aerumna Dei vocationem agnoscentes, coniuges religionem ingrediuntur: Euphrosyna apud Clarissas, Conradus in Tertium Ordinem sancti Francisci, ut eremita. Post annos peregrinationis Siciliam petit et prope Netum consedit, ubi triginta fere annos in oratione et paenitentia vivit, plerumque in spelunca dei Pizzoni.
Die 19 Februarii 1351 moritur. Leo X eum anno 1515 beatum declarat et Urbanus VIII anno 1625 eius officium ad Ordinem Franciscanum extendit; Martyrologium Romanum eum inter beatos numerat, sed Netum, cuius patronus est, eum ut «san Corrado» honorat.







