BB✠

Barbatus Beneventanus

Sanctus Barbatus Beneventanus

Episcopus Beneventanus, Langobardorum apostolus

Episcopus Beneventanus ducatus Langobardici tempore, ut traditio fert, impetravit ut Romualdus dux suique viperae et arboris sacrae cultui renuntiarent ut fidem christianam plene amplecterentur.

Ex Samnio oriundus, Barbatus Beneventi studet deinde Murconii sacerdotis ministerium exercet. Beneventum tunc caput est potentis ducatus Langobardici, cuius principes, quamvis baptizati, mores ethnicos retinent: eius Vita, ineunte fere saeculo IX conscripta, viperae aureae et sacrae nucis cultum commemorat, circa quam ritus agebantur. Anno 663 Constans II imperator Byzantinus urbem obsidet; secundum Vitam, Barbatus Romualdo duci liberationem promittit si Langobardi idolis suis renuntient. Obsidione soluta, nux exciditur, et clerus ac populus Barbatum episcopum eligunt, anno 663 vel 664.

A Theuderada ducissa adiutus, superstitiones impugnat et Ecclesiam suam ordinat. Historice inter episcopos testatur quos Agatho papa Romae in concilio anni 680 congregavit, quod tertium Concilium Constantinopolitanum praeparabat; privilegium autem quo Vitalianus papa ei iurisdictionem Sipontinam et sanctuarii Gargani commisisse fertur pro ficto habetur. Die 19 Februarii anni 682 obit. Ab anno 1687 eius reliquiae sub altari maiore cathedralis Beneventanae requiescunt, aliae in Monte Virginis et Castelvenere venerantur; Martyrologium Romanum memorat eum «Langobardos eorumque ducem, ut traditur, ad Christum convertisse».