
Diaconus Mediolanensis, Patariae dux, motus popularis reformationis contra simoniam et sacerdotum coniugia, a fautoribus archiepiscopi interfectus et ut martyr reformationis Gregorianae cultus est.
Arialdus circa annum 1010 in Briantia, probabiliter Cucciagi, nascitur et Lauduni ac Lutetiae studet antequam pro Ecclesia Mediolanensi diaconus ordinetur. Ab anno 1056, Varisii deinde Mediolani, contra simoniam et nicolaismum, id est sacerdotum coniugia in Ecclesia Ambrosiana adhuc usitata, praedicat. Praesertim laicos sibi conciliat; adversarii eius fautores «Patarinos» cognominant.
A synodo provinciali anno 1059 excommunicatus, a Roma sustentatur et Herlembaldo Cotta equiti innititur, qui militarem motus ductum suscipit. Arialdus communitatem clericorum in communi viventium apud Sanctam Mariam extra Portam Novam condit. Certamen cum Guidone de Velate archiepiscopo in bellum civile vertitur.
Anno 1066, extra Mediolanum profugus, hominibus archiepiscopi eiusque nepti traditur, qui eum die 27 Iunii in insula lacus Verbani mutilari et occidi iubent. Corpus eius, in lacum proiectum, anno 1067 invenitur et Mediolanum reportatur; Alexander II eum in martyrum numerum refert. Eius reliquiae in cathedrali Mediolanensi requiescunt.









