Effigies: Sanctus Ambrosius Mediolanensis

Ambrosius Mediolanensis

Sanctus Ambrosius Mediolanensis

Episcopus Mediolanensis, Ecclesiae doctor

Praeses Romanus, cum adhuc catechumenus esset Mediolanensium episcopus acclamatus, fidem Nicaenam defendit, imperatoribus restitit, sanctum Augustinum baptizavit et Occidenti primos hymnos dedit.

Circa annum 339 Augustae Treverorum natus, ubi pater eius praefectus praetorio Galliarum erat, Ambrosius Romae adolescit, iuri studet et in administrationem imperialem ingreditur; circa annum 370 provinciae Aemiliae et Liguriae Mediolani praeest. Anno 374, mortuo Auxentio episcopo Ariano, civitas dividitur; praeses, qui ad coetum sedandum venerat, a populo episcopus acclamatur. Adhuc catechumenus, baptizatur, ordinatur et die 7 Decembris anni 374 consecratur. Bona sua pauperibus distribuit et, duce Simpliciano presbytero, Patrum Graecorum disciplinae se tradit.

Pastor indefessus, arianismum ab Iustina imperatrice fotum impugnat: anno 386 cum populo suo basilicam occupat quam illa Arianis tradere volebat, ibique primum in Occidente hymni alternis choris canuntur, quos ipse componit. Obtinet ut ara Victoriae e Senatu remota maneat (384), Theodosio imperatori post caedem Thessalonicensem paenitentiam publicam imponit (390) et corpora martyrum Gervasii et Protasii invenit (386). Nocte Paschali anni 387 Augustinum baptizat, quem sermones eius ad fidem perduxerant. Sabbato Sancto, die 4 Aprilis anni 397, moritur et in basilica Sancti Ambrosii Mediolani, inter Gervasium et Protasium, requiescit. Tractatus eius de sacramentis, de virginitate et de officiis ministrorum, ritusque Ambrosianus qui eius nomen fert, eum inter quattuor magnos Ecclesiae Latinae doctores collocant.

Ubi ergo Petrus, ibi Ecclesia.
— Explanatio psalmi 40, 30