Effigies: Sanctus Amandus

Amandus

Sanctus Amandus

Episcopus missionarius, Flandriae apostolus

Monachus Aquitanus episcopus missionarius factus, Flandriam et Brabantiam evangelizavit, multa monasteria, inter quae Elnonense, condidit et fere centenarius obiit.

In Pictavia Inferiore circa annum 584 ex nobili familia natus, Amandus vicesimo aetatis anno in insula Oia monachus fit, patre obsistente. Deinde Turonibus, prope sepulcrum sancti Martini, commoratur, ac postea quindecim fere annos Bituricis reclusus vivit, sub ductu episcopi Austregisili, pane et aqua contentus. Post peregrinationem Romanam circa annum 628 episcopus consecratur, sine sede fixa, ut Evangelium populis septentrionalis Galliae adhuc paganis nuntiet, praesertim Gandavi, ubi primum verbera et contumelias patitur.

Ad tempus in exsilium actus quod regem Dagobertum ob mores reprehenderat, missiones deinde resumit et monasteriorum seriem condit quae totidem evangelizationis foci fiunt: Gandavi abbatiam Sancti Petri et Sancti Bavonis, ac praesertim Elnonem, ad Scarpam, circa annum 639. Conditricibus monasteriorum Nivellensis et Marchianensis consilio adest, missionesque usque ad Slavos Danubianos et Vascones protendit. Circa annos 647-649 episcopus Traiectensis ad Mosam, post triennium eam sedem relinquit ut vitam missionariam resumat.

Nonagenarius Elnone moritur, ubi anno 675 vel 676, secundum Martyrologium Romanum, sepulcro conditur; abbatia, deinde oppidum, eius nomen accipiunt, Saint-Amand-les-Eaux. Eius Vita, saeculo VIII conscripta, eius imaginem «apostoli Belgii» stabilivit: in Flandria, Hannonia et septentrionali Francia valde colitur, ubi cerevisiariorum patronus habetur. Inter eius discipulos numerantur sanctus Bavo Gandavensis et sanctus Humbertus Maricolensis. Eius attributum est serpens, in memoriam miraculi quod ei Legenda aurea tribuit.