
Schroniwszy się na pustyni podczas prześladowania Decjusza, żył tam blisko wieku; święty Antoni go pochował.
Według Żywota napisanego przez świętego Hieronima, Paweł, młody wykształcony chrześcijanin z Tebaidy, uciekł przed prześladowaniem Decjusza około 250 roku i schronił się w grocie na wschodniej pustyni, w pobliżu źródła i palmy, która go żywiła i odziewała. Kruk przynosił mu codziennie pół chleba.
Mając ponad sto lat, przyjął wizytę Antoniego, uprzedzonego, że na pustyni żyje mnich doskonalszy od niego; tego dnia kruk przyniósł cały chleb. Wkrótce potem Antoni znalazł Pawła zmarłego w modlitwie i pochował go, a dwa lwy pomogły mu wykopać grób. Klasztor świętego Pawła stanął w pobliżu jego groty.







