Portret: Święty Maur

Maurus

Święty Maur

Uczeń św. Benedykta, opat Glanfeuil

Pierwszy uczeń św. Benedykta według św. Grzegorza Wielkiego, którego tradycja uważa za założyciela opactwa Glanfeuil w Anjou, pierwszego klasztoru benedyktyńskiego w Galii.

Syn rzymskiego szlachcica, Maur został jako dziecko powierzony św. Benedyktowi w Subiaco. Dialogi św. Grzegorza Wielkiego czynią go wzorem posłusznego ucznia: posłany przez Benedykta na ratunek młodemu Placydowi porwanemu przez nurt jeziora, biegnie po wodzie, nie zdając sobie z tego sprawy, i przyprowadza chłopca; Maur przypisuje cud modlitwom swego opata, Benedykt posłuszeństwu swego ucznia. Scena ta była często malowana w średniowieczu i renesansie.

Żywot św. Maura, opublikowany w 863 przez Odona, opata Glanfeuil, który twierdził, że skopiował go ze starej relacji, opowiada, że Benedykt posłał go do Galii około 543 na prośbę biskupa Le Mans. Dzięki królowi Teodebertowi miał założyć na południowym brzegu Loary, powyżej Angers, opactwo Glanfeuil i umrzeć tam w 584. Wielu historyków uważa tę relację za kompozycję z IX wieku; Martyrologium Rzymskie poprzestaje na wzmiance o opacie Maurze w Glanfeuil w VI lub VII wieku.

Uciekając przed Wikingami, mnisi z Glanfeuil zabrali jego relikwie w 868 do opactwa Saint-Pierre-des-Fossés, koło Paryża, które przyjęło nazwę Saint-Maur-des-Fossés. Jego kult, złączony z kultem św. Placyda, dotarł do wszystkich klasztorów benedyktyńskich, a zgromadzenie św. Maura, zatwierdzone w 1621, zrzeszyło francuskich benedyktynów reformowanych, słynnych z prac uczonych. Przedstawiany jest jako młody mnich z pastorałem, czasem z łopatą, i wzywany przeciw podagrze i reumatyzmowi.