Prymas Irlandii w czasach prześladowań, skazany na podstawie fałszywych świadectw w „spisku papistów”, ostatni katolik stracony za wiarę w Tyburn.
Urodzony 1 listopada 1625 roku w Loughcrew w Meath, w szlacheckiej rodzinie pochodzenia normańskiego, Oliwer Plunkett wyjechał do Rzymu w 1647 roku. Uczeń Kolegium Irlandzkiego, w 1654 roku przyjął święcenia kapłańskie; gdy podbój Cromwella uniemożliwił mu powrót, nauczał teologii w kolegium Propagandy i reprezentował w Rzymie biskupów Irlandii.
Mianowany arcybiskupem Armagh i prymasem Irlandii w 1669 roku, konsekrowany w Gandawie, wylądował w Irlandii w marcu 1670 roku. Odwiedzał swoją diecezję, zwalczał pijaństwo duchowieństwa, według tradycji bierzmował czterdzieści osiem tysięcy wiernych i otworzył w Drogheda kolegium prowadzone przez jezuitów, które przyjmowało także uczniów protestanckich. Test Act z 1673 roku kazał zamknąć kolegium; arcybiskup od tej pory żył w ukryciu, odmawiając opuszczenia swej trzody.
„Spisek papistów” zmyślony przez Titusa Oatesa doprowadził do jego aresztowania w Dublinie 6 grudnia 1679 roku. Oskarżony o przygotowywanie francuskiego desantu, został najpierw sądzony w Dundalk, gdzie proces upadł z braku świadków, a następnie przewieziony do Londynu i skazany w Westminsterze w czerwcu 1681 roku za zdradę stanu, w istocie za „krzewienie wiary rzymskiej”. Na wyrok odpowiedział: „Deo gratias”. Powieszony, patroszony i poćwiartowany w Tyburn 1 lipca 1681 roku, jest ostatnim katolikiem straconym za wiarę w Anglii.
Jego ciało spoczywa w większej części w opactwie Downside w Anglii; jego głowa jest czczona od 1921 roku w kościele św. Piotra w Drogheda w Louth. Beatyfikowany przez Benedykta XV w 1920 roku, został kanonizowany przez Pawła VI 12 października 1975 roku, jako pierwszy święty irlandzki od czasu Wawrzyńca O'Toole'a.













