Portret: Święty Narcyz z Jerozolimy

Narcissus Hierosolymitanus

Święty Narcyz z Jerozolimy

Biskup Jerozolimy, cudotwórca, który dożył stu lat

Według Euzebiusza trzydziesty biskup Jerozolimy, słynny z cudu podczas wigilii paschalnej, miał żyć ponad sto lat i otrzymać świętego Aleksandra za koadiutora.

Euzebiusz z Cezarei, który pisze stulecie później na podstawie archiwów Kościoła jerozolimskiego, poświęca mu kilka rozdziałów (Historia kościelna V, 12 i 23; VI, 9–11). Biskup miasta, które stało się rzymską kolonią Aelia Capitolina, Narcyz przewodniczył około 195 roku wraz z Teofilem z Cezarei synodowi palestyńskiemu w sprawie daty Wielkanocy. Pewnej nocy wigilii paschalnej, gdy zabrakło oliwy do lamp, kazał zaczerpnąć wody, pomodlił się nad nią, a diakoni znaleźli ją zamienioną w oliwę.

Oczerniony przez trzech ludzi, którzy oskarżyli go o zbrodnię, usunął się na długo na pustynię; Kościół wybrał innych biskupów, a po jego powrocie przywrócił go. Bardzo podeszły w latach, przyjął kapadockiego biskupa Aleksandra, którego wierni zatrzymali jako jego koadiutora: jest to pierwszy znany przykład takiego przypadku. Aleksander pisze około 212 roku, że Narcyz, mając sto szesnaście lat, modli się jeszcze razem z nimi.

Zobacz 7 momentów z życia →