Portret: Święty Medard

Medardus

Święty Medard

Biskup Noyon

Biskup Vermandois, który przeniósł swoją stolicę do Noyon i konsekrował królową Radegundę, jest jednym z najpopularniejszych świętych północnej Francji.

Urodzony w Salency, koło Noyon, z ojca Franka i matki galijsko-rzymskiej według tradycji, Medard został wyświęcony na kapłana przez Alomera, biskupa Vermand. Około 530, po jego śmierci, został wybrany na następcę mimo oporów. Wkrótce przeniósł stolicę biskupią z Vermand, otwartej osady, do Noyon, miasta warownego; powierzono mu też, według dawnej tradycji, Kościół w Tournai, który pozostał złączony z Kościołem w Noyon do 1146.

Jego biografowie ukazują go jako człowieka przysłowiowej dobroci, dającego jałmużnę nawet leniom i pozwalającego złodziejom zabierać miód z jego uli. Według Żywotu św. Radegundy spisanego przez Wenancjusza Fortunata to on konsekrował Bogu królową Radegundę, żonę Chlotara I, nakładając jej welon diakonisy w Noyon. Zmarł około 560; król Chlotar kazał przewieźć jego ciało koło Soissons, gdzie stoi opactwo Saint-Médard, w którym sam kazał się pochować.

Jego kult, poświadczony przez Grzegorza z Tours i Fortunata, rozszerzył się na całą północną Galię, a potem na Nadrenię. Późne legendy, jak ta o orle, który miał go osłaniać przed deszczem w dzieciństwie, uczyniły go panem pogody: „Jeśli pada na św. Medarda, pada jeszcze czterdzieści dni”. Tradycja przypisuje mu także ustanowienie Rosière de Salency w jego rodzinnej wsi. Relikwie świętego przechowywane są w Paryżu, w kościele Saint-Médard.