Chrześcijanie z Aleksandrii, których śmierć w czasie prześladowania za Decjusza, w latach 249–250, opisał biskup Dionizy.
W liście do Fabiusza z Antiochii, zachowanym przez Euzebiusza z Cezarei, biskup Dionizy Aleksandryjski opowiada o prześladowaniu, które dotknęło jego miasto już w 249 roku: starzec Metras, ukamienowany za odmowę bluźnierstwa; Kwinta, wleczona za nogi po bruku, a potem ukamienowana; Apolonia; Serapion, któremu połamano członki, zanim zrzucono go z wysokości jego domu. Następnie, na mocy edyktu Decjusza, Julian, skręcany artretyzmem, i Eunus, spaleni żywcem, oraz żołnierz Besas, ścięty za to, że bronił ich przed tłumem.
Potem Makary, Libijczyk, spalony żywcem; Epimach i Aleksander, spaleni po długich torturach, wraz z Ammonarią, Mercurią i Dionizją, matką licznych dzieci; Heron, Ateusz i Izydor, spaleni, podczas gdy młody Dioskur został wypuszczony; Nemezjusz, oskarżony najpierw jako złodziej; Ischyrion, zabity przez swego pana; oraz żołnierze Ammon, Zenon, Ptolemeusz, Ingenes i stary Teofil, którzy widząc, że oskarżony słabnie, zachęcili go spojrzeniem i zostali straceni. Martyrologium Rzymskie wspomina ich w różnych dniach.





