
Dziewczyna, która według legendy żyła w klasztorze jako brat Marinos, bez obrony przyjęła oskarżenie o ojcostwo i dopiero po śmierci rozpoznano w niej kobietę.
Według jej Żywota Maria bardzo wcześnie traci matkę i wychowuje ją ojciec, Eugeniusz. Gdy ten postanawia wstąpić do klasztoru, pyta go, czy chce zbawić swoją duszę i zatracić jej własną, i proponuje, że pójdzie za nim w habicie mnicha: ojciec goli jej głowę, ubiera ją po męsku i nazywa Marinosem. Młody mnich bez zarostu, o łagodnym głosie, uchodzi za eunucha albo za ascetę wyczerpanego postem i pozostaje w klasztorze po śmierci ojca.
Pewnego dnia córka oberżysty, u którego zatrzymali się mnisi, uwiedziona przez żołnierza, oskarża Marinosa, że jest ojcem jej dziecka. Zamiast się ujawnić, Marinos odpowiada opatowi: „Wybacz mi, ojcze, zgrzeszyłem jak mężczyzna”. Wygnany, mieszka trzy lata u bramy klasztoru, wychowując dziecko, po czym zostaje ponownie przyjęty i obarczony najskromniejszymi pracami. Dopiero po jego śmierci, przy przygotowywaniu ciała, mnisi odkrywają, że był kobietą; młoda matka wyznaje wtedy prawdę.
Spisany po grecku między VI a VII wiekiem, a następnie przetłumaczony na syryjski, koptyjski, arabski, łacinę i wiele innych języków, ten Żywot był lokalizowany w Bitynii, w Egipcie i gdzie indziej. Tradycja maronicka czyni Marynę rodaczką z Qalamoun koło Trypolisu i czci jej grób w grocie klasztoru Qannoubine, w głębi doliny Kadisza; Wenecja domaga się jej relikwii od XIII wieku.











