A✠

Alexius, homo Dei

Święty Aleksy

„Człowiek Boży”, nieznany żebrak

Syn senatora, który miał opuścić dom w wieczór swego ślubu, by żyć jako nieznany żebrak, a potem umrzeć pod schodami swego ojca: legenda narodzona w Edessie, która stała się rzymska.

Martyrologium Rzymskie mówi ostrożnie, że „w Rzymie, w kościele na Awentynie, czci się pod imieniem Aleksego człowieka Bożego, który według tradycji opuścił bogaty dom, by stać się ubogim i żebrać incognito”. Opowieść pochodzi z syryjskiego żywota z V wieku, żywota anonimowego „człowieka Bożego”, syna bogatej rodziny rzymskiej, który żył jako żebrak pod portykiem kościoła w Edessie w Mezopotamii i zmarł tam za biskupa Rabbuli.

Wersja grecka, a następnie łacińska nadaje mu imię Aleksy i powrót do Rzymu: syn senatora Eufemiana miał uciec w wieczór swego ślubu, żyć siedemnaście lat w Edessie, a następnie kolejne siedemnaście, nierozpoznany, pod schodami domu ojcowskiego, gdzie jego tożsamość odkryto po śmierci dzięki pismu trzymanemu w jego dłoni. Kult zakorzenia się w Rzymie pod koniec X wieku w kościele świętych Bonifacego i Aleksego na Awentynie, który wciąż pokazuje schody. Patron żebraków i pielgrzymów, dał swe imię aleksjanom, oddanym opiece nad chorymi.