Szlachetna wdowa, która z swojego pałacu na Awentynie uczyniła pierwszą wspólnotę ascetyczną kobiet w Rzymie, uczennica Hieronima, zmarła wskutek przemocy podczas złupienia Rzymu przez Alaryka.
Pochodząca ze szlachty rzymskiej, Marcela straciła męża po siedmiu miesiącach małżeństwa i odmówiła ponownego zamążpójścia, mimo oferty bogatego konsulara Cerealisa. Poruszona opowieściami o życiu świętego Antoniego, które usłyszała w Rzymie, przekształciła swój dom na Awentynie w ognisko modlitwy, nauki i ubóstwa, w którym gromadziły się wdowy i dziewice z arystokracji: była to pierwsza taka wspólnota w Rzymie.
W latach 382-385 święty Hieronim, przebywający wówczas w Rzymie, wprowadzał ją w studium Pisma; wypytywała go nieustannie, a on kierował do niej liczne listy. Po jego wyjeździe pozostała jego łącznikiem w Rzymie i zwalczała błędy orygenistów. W sierpniu 410 roku, podczas złupienia Rzymu, Goci bili ją, by wydała złoto, którego już nie miała; wyjednała oszczędzenie swojej młodej towarzyszki Principii i została zaprowadzona do bazyliki św. Pawła, gdzie zmarła kilka dni później. Hieronim opowiedział jej życie w liście do Principii.










