Portret: Błogosławiona Ludwika Albertoni

Ludovica Albertoni

Błogosławiona Ludwika Albertoni

Rzymska wdowa, tercjarka franciszkańska i matka ubogich

Rzymska szlachcianka owdowiała w wieku trzydziestu dwóch lat, tercjarka franciszkańska, wydała swój majątek na ubogich z Zatybrza; Bernini uwiecznił jej ekstazę w San Francesco a Ripa.

Ludovica Albertoni rodzi się w Rzymie około 1473 roku w rodzinie patrycjuszowskiej, w pobliżu dzisiejszego placu Campitelli. Półsierota od drugiego roku życia, wychowywana przez ciotki, wychodzi za mąż za szlachcica Giacomo della Cetera, z którym ma trzy córki. Owdowiała około trzydziestego drugiego roku życia, musi prowadzić długi proces przeciw szwagrowi, by zachować dziedzictwo dzieci.

Gdy córki są już ustawione, wstępuje do trzeciego zakonu franciszkańskiego i poświęca się ubogim Zatybrza, rozdając żywność, odzież i opiekę, pomagając dziewczętom bez środków nauczyć się zawodu; poświęca się bez miary podczas złupienia Rzymu w 1527 roku. Znana z ekstaz, umiera 31 stycznia 1533 roku. Klemens X potwierdza jej kult w 1671 roku; kardynał Paluzzi Altieri, z jej rodziny, zamawia wówczas u Berniniego posąg Błogosławionej Ludoviki Albertoni, barokowe arcydzieło kościoła San Francesco a Ripa, gdzie spoczywa.