Dwunastoletnie dziecko, bratanek Pawła Ibarakiego i Leona Karasumaru, które odmówiło apostazji dla ocalenia życia i umarło śpiewając na krzyżu.
Urodzony w prowincji Owari, Ludwik jest bratankiem Pawła Ibarakiego i Leona Karasumaru, katechistów franciszkanów z Kioto, u których służył. Aresztowany wraz z nimi w grudniu 1596 roku, ma obcięte ucho w Kioto i odbywa całą drogę do Nagasaki, śpiewając i śmiejąc się; o. Franciszek Blanco pisze w przeddzień męczeństwa, że jego odwaga „zdumiewa wszystkich”.
Terazawa Hanzaburō, któremu powierzono egzekucję, ofiaruje mu życie, jeśli wyrzeknie się wiary: dziecko odmawia. Świadkowie przekazują, że krzyczał, już przywiązany do krzyża na Nishizace, 5 lutego 1597 roku: „Raj, raj! Jezu, Maryjo!”
Raj, raj! Jezu, Maryjo!

















