
Mnich akwitański, który został biskupem misjonarzem, ewangelizował Flandrię i Brabancję, założył liczne klasztory, w tym Elnon, i zmarł prawie stuletni.
Urodzony w Dolnym Poitou około 584 roku w szlacheckiej rodzinie, Amand został w wieku dwudziestu lat mnichem na wyspie Yeu, mimo sprzeciwu ojca. Następnie przebywał w Tours, przy grobie świętego Marcina, a potem żył około piętnastu lat jako rekluz w Bourges, pod kierunkiem biskupa Austregiziliusza, o chlebie i wodzie. Po pielgrzymce do Rzymu został konsekrowany na biskupa około 628 roku, bez stałej stolicy, by głosić Ewangelię ludom wciąż pogańskim północnej Galii, zwłaszcza w Gandawie, gdzie początkowo doznał razów i upokorzeń.
Wygnany na pewien czas za to, że zganił króla Dagoberta za jego postępowanie, podjął potem na nowo swoje misje i założył sieć klasztorów, które stały się ogniskami ewangelizacji: w Gandawie opactwo św. Piotra i św. Bawona, a przede wszystkim Elnon nad Scarpe, około 639 roku. Doradzał założycielkom Nivelles i Marchiennes i rozciągnął swe misje aż do Słowian nad Dunajem i Basków. Biskup Maastricht około 647–649 roku, opuścił tę stolicę po trzech latach, by powrócić do życia misyjnego.
Zmarł w wieku dziewięćdziesięciu lat w Elnon, gdzie został złożony w grobie w 675 lub 676 roku według Martyrologium Rzymskiego; opactwo, a następnie miasto, przyjęły jego imię, Saint-Amand-les-Eaux. Jego Żywot, spisany w VIII wieku, utrwalił jego postać „apostoła Belgii”: jest bardzo czczony we Flandrii, w Hainaut i w północnej Francji, gdzie jest patronem piwowarów. Wśród jego uczniów są święty Bawon z Gandawy i święty Humbert z Maroilles. Jego atrybutem jest wąż, na pamiątkę cudu, który przypisuje mu Złota legenda.



















