Portret: Święty Ludwik z Tuluzy

Ludovicus Tolosanus

Święty Ludwik z Tuluzy

Biskup Tuluzy, franciszkanin

Syn króla Neapolu i hrabiego Prowansji, zrzekł się korony, by zostać franciszkaninem, i zmarł w wieku dwudziestu trzech lat jako biskup Tuluzy.

Urodzony w 1274 roku w Brignoles w Prowansji, Ludwik jest drugim synem Karola II Andegaweńskiego, króla Neapolu i hrabiego Prowansji, i prawnukiem brata świętego Ludwika. W 1288 roku zostaje wydany wraz z dwoma braćmi jako zakładnik królowi Aragonii, w zamian za uwolnienie ojca; jego siedmioletnia niewola w Barcelonie, u franciszkanów, dojrzewa jego powołanie.

Zostawszy dziedzicem tronu po śmierci starszego brata, zrzeka się go na rzecz brata Roberta, wstępuje do braci mniejszych w 1296 roku i zostaje natychmiast mianowany biskupem Tuluzy przez Bonifacego VIII. Żyje tam ubogo, codziennie karmi ubogich przy swoim stole i odwiedza chorych, lecz umiera z wyczerpania w Brignoles 19 sierpnia 1297 roku. Jan XXII kanonizuje go w 1317 roku; zostaje pochowany u franciszkanów w Marsylii.