Sierota wychowana przez ciotkę, a potem przez pobożnego muzułmanina, kapłan z gór Szkodry, który wydał baśnie i tradycje swojego ludu, utopiony w latrynie więzienia w Koplik w 1948 roku.
Urodzony w 1891 roku, osierocony bardzo wcześnie, Aleksander (Lek) Sirdani jest wychowywany przez ciotkę, a potem przez albańskiego muzułmanina, zanim wstąpi do kolegium jezuitów w Szkodrze; w 1916 roku przyjmuje święcenia kapłańskie. Proboszcz w Bogë, Shkrel, Reç i Mazrrek, zbiera z ust górali baśnie, pieśni i tradycje, które wydaje w kilku zbiorach, i układa dzieło o świętym Tarsycjuszu.
Po homilii piętnującej działania reżimu zostaje aresztowany w Bogë 27 lipca 1948 roku i uwięziony w Koplik; umiera tam bez procesu 31 lipca, wrzucony do latryny więziennej wraz z księdzem Pjetërem Çunim.

















