Towarzysz świętego Augustyna i jego następca na stolicy w Canterbury, uratował młody Kościół w Kent, gdy król Eadbald powrócił do pogaństwa.
Rzymski mnich z misji 597 roku, Wawrzyniec zostaje wysłany przez Augustyna do Grzegorza Wielkiego, by zdać mu sprawę z pierwszych nawróceń i przywieźć jego odpowiedzi. Augustyn sam konsekruje go na swego następcę przed śmiercią, około 604 roku, aby stolica nie pozostała pusta. Jako arcybiskup pisze do biskupów brytyjskich i irlandzkich, by pozyskać ich dla rzymskiej daty Wielkanocy, bez powodzenia.
Po śmierci Æthelberhta w 616 roku jego syn Eadbald odmawia chrztu i żeni się z wdową po ojcu; biskupi Mellitus i Justus chronią się w Galii, a Wawrzyniec szykuje się, by pójść w ich ślady. Według Bedy w nocy ukazuje mu się święty Piotr, upomina go i chłoszcze; rano Wawrzyniec pokazuje królowi swoje rany, a ten się nawraca i przywołuje biskupów. Wawrzyniec umiera 2 lutego 619 roku i zostaje pochowany obok Augustyna.








