
Błogosławiony Andrea Carlo Ferrari
Kardynał arcybiskup Mediolanu, pasterz katechizmu i świeckich
Syn szewca z Apeninu parmeńskiego, biskup Guastalli i Como, a następnie przez dwadzieścia siedem lat arcybiskup Mediolanu, uczynił z każdej parafii ośrodek katechezy i wspierał zaangażowanie społeczne świeckich.
Andrea Ferrari urodził się 13 sierpnia 1850 roku w Lalatta w Apeninie parmeńskim, jako syn szewca. Wyświęcony na kapłana w Parmie w 1873 roku, został profesorem, a następnie rektorem seminarium i opublikował bardzo rozpowszechniony podręcznik teologii dogmatycznej. Biskup Guastalli w 1890 roku, a Como w 1891 roku, został mianowany w 1894 roku przez Leona XIII arcybiskupem Mediolanu i kardynałem; przyjął wówczas imię Carlo, na cześć świętego Karola Boromeusza.
Wielokrotnie odwiedzał około ośmiuset parafii swej diecezji, chciał w każdej oratorium męskiego i żeńskiego, zwoływał synody i kongresy eucharystyczne i wspierał inicjatywy społeczne inspirowane Rerum novarum. Jego otwartość na świeckich przyniosła mu oskarżenia o modernizm i kilka lat niełaski za Piusa X, zanim został zrehabilitowany za Benedykta XV. Zachęcał Giuseppego Toniola, Agostina Gemellego i Armidę Barelli w projekcie Uniwersytetu Katolickiego.
Dotknięty rakiem gardła, zmarł w Mediolanie 2 lutego 1921 roku. Jan Paweł II beatyfikował go 10 maja 1987 roku.






