Syn dzierżawców z Bergamo, dyplomata Stolicy Apostolskiej, następnie patriarcha Wenecji, wybrany papieżem w wieku blisko siedemdziesięciu siedmiu lat, zwołał Sobór Watykański II i zdobył serca świata swoją dobrocią.
Angelo Giuseppe Roncalli przychodzi na świat 25 listopada 1881 roku w Sotto il Monte koło Bergamo jako czwarte z trzynaściorga dzieci rodziny dzierżawców. Wyświęcony na kapłana w Rzymie w 1904 roku, zostaje sekretarzem biskupa Bergamo, bp. Radiniego Tedeschiego, a następnie w czasie Wielkiej Wojny służy jako sanitariusz i kapelan wojskowy. Powołany do służby Stolicy Apostolskiej, jest wizytatorem, a potem delegatem apostolskim w Bułgarii (1925), delegatem w Turcji i Grecji (1935), gdzie w czasie wojny pomaga licznym Żydom uniknąć deportacji, nuncjuszem w Paryżu (1944), a wreszcie patriarchą Wenecji (1953).
Wybrany papieżem 28 października 1958 roku, zaskakuje, ogłaszając już w styczniu 1959 roku sobór powszechny, który otwiera 11 października 1962 roku. Odwiedza więźniów w więzieniu Regina Coeli i chore dzieci w Rzymie, ogłasza encykliki Mater et magistra (1961) i Pacem in terris (1963), skierowaną „do wszystkich ludzi dobrej woli”, i interweniuje na rzecz pokoju w czasie kryzysu kubańskiego. Umiera na raka 3 czerwca 1963 roku, w przerwie między sesjami Soboru.
Beatyfikowany przez Jana Pawła II w 2000 roku, zostaje kanonizowany wraz z nim przez papieża Franciszka 27 kwietnia 2014 roku. Jego ciało spoczywa w bazylice św. Piotra. Jego święto wyznaczono na 11 października, w rocznicę otwarcia Soboru.
Wracając do domów, znajdziecie swoje dzieci: pogłaszczcie je i powiedzcie im: to jest pieszczota papieża.











