Ioannes Storey
Błogosławiony Jan Storey
Prawnik z Oksfordu, porwany w Antwerpii, męczennik
Królewski profesor prawa cywilnego w Oksfordzie i parlamentarzysta, kanclerz Londynu za Marii Tudor, został porwany w Antwerpii przez agentów Elżbiety I i stracony w Tyburn.
Syn Nicholasa i Joan Storey z Salisbury, Jan Storey (lub Story) rodzi się w 1504 roku i zostaje tercjarzem franciszkańskim. W 1535 roku jest wykładowcą prawa cywilnego w Oksfordzie, rektorem Broadgates Hall (przyszłego Pembroke College), w 1538 roku uzyskuje doktorat, w 1544 roku zostaje mianowany przez Henryka VIII królewskim profesorem prawa cywilnego i zasiada w Parlamencie. Za Edwarda VI sprzeciwia się Aktowi o jednolitości z 1548 roku, wołając: „Biada tobie, kraju, którego królem jest dziecko”; krótko uwięziony, udaje się z rodziną na wygnanie do Lowanium.
Powróciwszy po wstąpieniu na tron Marii Tudor w 1553 roku, zostaje kanclerzem diecezji londyńskiej i oksfordzkiej oraz dziekanem sądu Arches; uczestniczy w procesach przeciw protestantom i reprezentuje królową w procesie Thomasa Cranmera w 1555 roku. Za Elżbiety I zostaje uwięziony za odmowę udziału w oficjalnym kulcie, w 1563 roku ucieka i udaje się do Flandrii, gdzie zostaje pensjonariuszem Filipa II i kapelanem angielskich wygnańców.
W 1570 roku, gdy kontroluje statki w Antwerpii, by zapobiec wywozowi książek protestanckich, angielscy agenci wabią go na pokład statku, który zabiera go do Yarmouth. Mimo że jest poddanym hiszpańskim, zostaje skazany za zdradę stanu 2 maja 1571 roku; jego proces robi wrażenie na młodym Edmundzie Campionie, który jest na nim obecny. Zostaje powieszony, wypatroszony i poćwiartowany w Tyburn 1 czerwca 1571 roku, po tym jak polecił tłumowi swoją żonę i czworo małych dzieci. Leon XIII beatyfikuje go w 1886 roku.







