
Patriarcha Aleksandrii, który nazywał ubogich „moimi panami” i przeznaczył wszystkie dobra Kościoła dla potrzebujących.
Wdowiec, szlachcic cypryjski, Jan zostaje wybrany patriarchą Aleksandrii około 610 roku. Każe spisać ubogich miasta – ponad siedem tysięcy – i bierze ich na swoje utrzymanie, zakłada szpitale, domy dla rodzących i przyjmuje uchodźców uciekających przed perską inwazją na Ziemię Świętą.
Sam żyje w ubóstwie, oddając nawet cenną kołdrę, którą mu ofiarowano. Gdy Persowie zagrażają Aleksandrii, wraca na Cypr, gdzie umiera. Zakon Szpitalników Świętego Jana czcił go początkowo jako patrona.
Tych, których nazywacie ubogimi i żebrakami, ogłaszam moimi panami i władcami.









