
Błogosławiona Benedetta Bianchi Porro
Studentka medycyny, światło w chorobie
Romanianka dotknięta chorobą, która stopniowo pozbawiła ją słuchu, wzroku i władzy w ciele, sama zdiagnozowała swoją chorobę podczas studiów medycznych i przeżywała cierpienie w pogodnej wierze.
Urodzona 8 sierpnia 1936 roku w Dovadola koło Forlì, Benedetta Bianchi Porro zachorowała na polio w wieku trzech miesięcy i miała jedną nogę krótszą. Znakomita uczennica, zaczęła tracić słuch w wieku nastoletnim. W 1953 roku zapisała się na uniwersytet w Mediolanie, najpierw na fizykę, potem na medycynę, i kontynuowała studia mimo głuchoty i niezrozumienia ze strony niektórych profesorów.
W 1956 roku dzięki swej wiedzy medycznej sama zdiagnozowała chorobę, która ją toczyła: nerwiakowłókniakowatość (chorobę Recklinghausena). Kolejne operacje pozostawiły ją z porażoną jedną stroną twarzy, a potem całkowicie głuchą i sparaliżowaną; musiała zrezygnować ze studiów w 1960 roku, a pod koniec 1962 roku straciła także wzrok. Porozumiewała się już tylko przez wnętrze swej dłoni, na której matka kreśliła litery. Jej listy i dziennik, opublikowane po jej śmierci, ukazują duszę ukojoną, która pisze do innych chorych, by ich pocieszać; odbyła dwie pielgrzymki do Lourdes.
Zmarła w Sirmione nad jeziorem Garda 23 stycznia 1964 roku, w wieku dwudziestu siedmiu lat. Spoczywa w kościele Badia w Dovadola. Została beatyfikowana w katedrze w Forlì 14 września 2019 roku.









