
Szlachcic florencki, który przebaczył zabójcy swego brata, został mnichem, a potem założył Vallombrosę, ognisko surowej reformy benedyktyńskiej w jawnej walce z symonią.
Jan Gwalbert rodzi się we Florencji około 995 roku, w rodzinie szlacheckiej. Według tradycji w Wielki Piątek spotyka zabójcę swego brata i zamiast go zabić, przebacza mu, gdy ten błaga o litość z rozpostartymi ramionami; wszedłszy następnie, by się modlić, do San Miniato al Monte, widzi, jak krucyfiks pochyla ku niemu głowę. Zostaje mnichem benedyktyńskim w tym klasztorze.
Odmawiając poddania się opatowi, którego uważa za symoniaka, opuszcza San Miniato, przebywa w Camaldoli, a potem około 1036 roku osiada w lesie Vallombrosa, na stokach Pratomagno. Zakłada tam wspólnotę żyjącą według ścisłej obserwancji reguły świętego Benedykta, z braćmi konwersami zajmującymi się pracami materialnymi. Kongregacja wallombrozjańska zakłada filie w Toskanii: Passignano, San Salvi, Moscheta, Montescalari.
Gorący zwolennik reformy gregoriańskiej, zwalcza symoniackiego biskupa Florencji, Pietra Mezzabarbę, złożonego z urzędu po próbie ognia, której w 1068 roku poddał się jeden z jego mnichów, Piotr Igneus. Umiera w opactwie w Passignano 12 lipca 1073 roku, gdzie jego ciało jest czczone. Celestyn III kanonizuje go 24 października 1193 roku. Pius XII ogłasza go w 1951 roku patronem leśników Włoch.





