Prawnik z Marchii, który został franciszkaninem obserwantem, uczniem świętego Bernardyna, głosił przez pół wieku we Włoszech i w Europie Środkowej i wspierał banki pobożne.
Urodzony 1 września 1393 roku w Monteprandone, w Marchii, Domenico Gangale studiuje prawo w Perugii i przez pewien czas pracuje jako notariusz i sędzia. W 1416 roku wstępuje do franciszkanów obserwantów w Porcjunkuli pod imieniem Giacomo i kształci się u świętego Bernardyna ze Sieny i świętego Jana Kapistrana.
Przez pięćdziesiąt lat głosi kazania we Włoszech i w Europie Środkowej: legat i inkwizytor w Bośni, na Węgrzech i w Czechach, zwalcza herezje i pracuje nad powrotem husytów. We Włoszech uśmierza walki między stronnictwami i wspiera zakładanie banków pobożnych, które udzielają ubogim pożyczek pod zastaw, aby uchronić ich przed lichwą.
Ostatnie lata spędza w Neapolu, gdzie umiera 28 listopada 1476 roku; jego ciało spoczywa tam w kościele Santa Maria la Nova. Urban VIII beatyfikuje go w 1624 roku, a Benedykt XIII kanonizuje 10 grudnia 1726 roku.





