
Egipski oficer floty rzymskiej, umęczony na Chios za Decjusza i wrzucony do studni; jego relikwie spoczywają od 1125 roku w bazylice świętego Marka w Wenecji.
Według jego Pasji Izydor, pochodzący z Aleksandrii, służył we flocie cesarskiej podczas postoju na Chios około 251 roku. Oskarżony przed dowódcą jako chrześcijanin, odmawia złożenia ofiary bogom, zostaje poddany torturom, a następnie ścięty, i jego ciało wrzucono do studni. Martyrologium Rzymskie wspomina go 14 maja, „wrzuconego, jak się wierzy, do studni”. Legenda wyspy głosi, że drzewa mastyksowe zapłakały wówczas, dając początek mastyksowi z Chios.
Jego przyjaciele Ammoniusz i Myropa zabierają jego ciało; nad jego grobem wznosi się kościół, a kult rozprzestrzenia się po całym Morzu Śródziemnym, gdzie staje się on opiekunem marynarzy. W 1125 roku Wenecjanie zabierają jego relikwie do świętego Marka w Wenecji, gdzie w XIV wieku poświęcono mu kaplicę ozdobioną mozaikami ukazującymi jego życie.






