IC✠

Ignatius Constantinopolitanus

Święty Ignacy Konstantynopolitański

Biskup Konstantynopola

Syn cesarza Michała I, mnich od wczesnej młodości, patriarcha złożony z urzędu za odmowę komunii cezarowi Bardasowi, przywrócony po usunięciu Focjusza.

Urodzony jako Nicetas, syn cesarza Michała I Rangabe, zostaje okaleczony i zamknięty w klasztorze na Wyspach Książęcych, gdy w 813 roku jego ojciec zostaje obalony. Jako mnich przyjmuje imię Ignacy, następnie zostaje igumenem, a w 847 roku cesarzowa Teodora wybiera go na patriarchę.

W 858 roku odmawia komunii cezarowi Bardasowi, który odtrącił swoją żonę – podaje Martyrologium Rzymskie; zostaje złożony z urzędu, źle potraktowany i zesłany, a na jego miejsce wprowadzony zostaje uczony Focjusz. Papież Mikołaj I staje w jego obronie. Przywrócony przez cesarza Bazylego I w 867 roku, doczekuje się potwierdzenia swych praw przez sobór konstantynopolitański z lat 869–870. Umiera 23 października 877 roku.