Prawnik i gubernator Perugii nawrócony w więzieniu, uczeń świętego Bernardyna, głosił w całej Europie Środkowej i rozpalił obronę Belgradu przed Osmanami w 1456 roku.
Urodzony w Capestrano, w Abruzji, 24 czerwca 1386 roku, Giovanni studiuje prawo w Perugii, zostaje sędzią i gubernatorem miasta z ramienia króla Neapolu. Wzięty do niewoli w 1416 roku podczas wojny z Malatestami, nawraca się w czasie niewoli, doprowadza do unieważnienia swego niedopełnionego małżeństwa i wstępuje do franciszkanów obserwantów.
Uczeń świętego Bernardyna ze Sieny, zostaje jednym z wielkich kaznodziejów swego wieku i jednym z przywódców obserwancji. Legat i inkwizytor, zostaje wysłany w 1451 roku do Rzeszy: głosi w Austrii, Czechach, Bawarii, Saksonii i Polsce, przeciw husytom i za reformą obyczajów, zakładając liczne klasztory.
Po upadku Konstantynopola głosi krucjatę i towarzyszy w 1456 roku armii Jana Hunyadiego w odsieczy oblężonego przez Mehmeda II Belgradu; zwycięstwo z 22 lipca przypisuje się po części jemu. Umiera na dżumę w Ilok, w dzisiejszej Chorwacji, 23 października 1456 roku. Aleksander VIII kanonizuje go 16 października 1690 roku.






