
Ksieni Ballyvourney, w zachodniej części hrabstwa Cork, którą tradycja wiąże z pszczołami, pozostaje przedmiotem żywego kultu w Munsterze i na Wyspach Aran.
Nie zachował się żaden Żywot Gobnait: pojawia się ona w Żywocie świętego Abbána, jej starszego towarzysza, spisanym na początku XIII wieku, a zarówno Félire Óengusso, jak i Martyrologium z Donegal wspominają ją 11 lutego. Jej kościołem był Móin Mór, później Bairnech, w Ballyvourney (Baile Bhuirne), na pograniczu Múscraige i Eóganacht Locha Léin.
Według tradycji, urodzona w Clare i uciekając przed rodzinnym sporem, schroniła się na Inis Oírr, na Wyspach Aran, gdzie kościół nosi do dziś jej imię. Anioł miał jej oznajmić, że miejscem jej zmartwychwstania będzie to, gdzie ujrzy pasące się dziewięć białych jeleni; znalazła je w Ballyvourney, gdzie święty Abbán pomógł jej założyć klasztor żeński i postawił ją na jego czele. Opiekowała się tam chorymi i miała uchronić kraj przed zarazą; słynna legenda ukazuje ją, jak wypuszcza rój pszczół na zbója, który ukradł bydło.
Jej kult nigdy nie ustał: w 1601 roku Klemens VIII udzielił odpustu tym, którzy odwiedzą kościół w Ballyvourney w dniu jej święta. Wykopaliska na tym miejscu ujawniły znaczną działalność kowalską, zgodną z jej dawnym patronatem kowali. Ballyvourney, Dún Chaoin w Kerry i Inis Oírr pozostają jej głównymi miejscami pielgrzymek; jej święto, długo lokalne, zostało wpisane do kalendarza własnego Irlandii.




