Portret: Święty Grzegorz II

Gregorius PP. II

Święty Grzegorz II

Papież, który posłał Bonifacego do Germanii

Rzymianin wykształcony w pałacu laterańskim, papież w latach 715–731, sprzeciwił się ikonoklastycznemu cesarzowi Leonowi III, układał się z Longobardami i powierzył Bonifacemu misję w Germanii.

Urodzony w Rzymie około 669 roku, Grzegorz wychował się w Lateranie, gdzie służył kolejno jako subdiakon, skarbnik i bibliotekarz Kościoła rzymskiego; jako diakon towarzyszył w 710 roku papieżowi Konstantynowi do Konstantynopola i wyróżnił się tam w rozmowach z cesarzem Justynianem II. Wybrany w 715 roku, odnowił mury Rzymu i kilka klasztorów, w tym Monte Cassino, które kazał odbudować Petronaksowi.

W 719 roku przyjął anglosaskiego mnicha Wynfritha, nadał mu imię Bonifacy i posłał go do Germanii z kazaniem, a następnie w 722 roku wyświęcił go na biskupa. Gdy cesarz Leon III Izauryjczyk od 726 roku zakazał kultu obrazów i zamierzał nałożyć nowe podatki na dobra Kościoła, Grzegorz odmówił i bronił czci ikon, nie zrywając jednak z cesarstwem ani nie wspierając włoskich buntów. Uzyskał od króla longobardzkiego Liutpranda zwrot Sutri, „darowanego apostołom Piotrowi i Pawłowi” (728), pierwsze jądro przyszłego Państwa Kościelnego.

Zmarł 11 lutego 731 roku i został pochowany w bazylice świętego Piotra. Martyrologium Rzymskie wspomina go 11 lutego za obronę Kościoła i świętych obrazów oraz za posłanie Bonifacego do Germanii.