Portret: Święty Idzi Pustelnik

Aegidius

Święty Idzi Pustelnik

Pustelnik z doliny Flawiańskiej

Pustelnik z okolic Nîmes, czczony jako założyciel opactwa Saint-Gilles, stał się jednym z najpopularniejszych świętych średniowiecza, choć jego życie jest głównie legendą.

Dzieje Idziego znane są niemal wyłącznie z łacińskiego Żywota z X wieku, w znacznej części legendarnego. Martyrologium Rzymskie ogranicza się do umieszczenia go w VI lub VII wieku w okolicach Nîmes, w dolinie Flawiańskiej, gdzie miał zbudować klasztor i zakończyć życie; proponowano utożsamienie go z opatem Aegidiusem wysłanym do Rzymu przez świętego Cezarego z Arles w 514 roku. Dwie bulle papieża Jana VIII, które wiążą fundację jego klasztoru z królem wizygockim Wambą, są fałszerstwami. Tradycja przyjmuje jego śmierć 1 września, około 720 roku.

Według legendy Idzi, urodzony w Atenach, dotarł do Prowansji i żył jako pustelnik nad Gardonem, żywiąc się mlekiem łani. Ścigana przez myśliwych króla, zwierzę schroniło się przy nim, a strzała przeznaczona dla niej zraniła pustelnika w rękę; król, nazwany anachronicznie Wambą, ofiarował mu środki na założenie klasztoru. Inna opowieść mówi, że swoją mszą wyjednał przebaczenie grzechu, którego Karol Młot, lub Karol Wielki, nie śmiał wyznać.

Opactwo, oddane pod jego wezwanie około 910 roku, stało się wielkim etapem pielgrzymek do Rzymu i Composteli, a miasto Saint-Gilles rozrosło się wokół jego grobu, którego sarkofag jest stary, ale napis z X wieku. Zaliczany do czternastu Świętych Pomocników, Idzi jest wzywany przeciw lękowi, padaczce i obłędowi i jest patronem kalek, żebraków i kowali; ponad dwa tysiące kościołów w całej Europie nosi jego wezwanie.