
Mała pasterka, niepełnosprawna i źle traktowana, w pobliżu Tuluzy żyła w heroicznej modlitwie i miłości bliźniego i zmarła w wieku dwudziestu dwóch lat.
Córka rolnika z Pibrac, Germana Cousin urodziła się z uschniętą ręką i cierpiała na skrofuły. Osierocona przez matkę, była odrzucana przez macochę, która kazała jej spać w oborze lub pod schodami i wysyłała ją na pastwisko. Znosiła wszystko łagodnie, dzieliła się skromnym chlebem z żebrakami i codziennie uczestniczyła we Mszy, zostawiając stado pod opieką swojej kądzieli wbitej w ziemię.
Tradycja podaje, że pewnego zimowego dnia, oskarżona o kradzież chleba, otworzyła fartuch, z którego wysypały się kwiaty. Znaleziono ją martwą pod schodami w 1601 roku. W 1644 roku jej ciało odnaleziono nienaruszone; uzdrowienia się mnożyły, a Pius IX kanonizował ją w 1867 roku. Bazylika w Pibrac pozostaje bardzo licznie odwiedzanym miejscem pielgrzymek.






