
Bernardus de Menthone
Święty Bernard z Menthon
Archidiakon Aosty, założyciel hospicjów na Wielkiej i Małej Przełęczy Świętego Bernarda
Archidiakon Aosty, który zbudował na szczytach alpejskich przełęczy hospicja Wielkiego i Małego Świętego Bernarda, by wspomagać podróżnych, i którego kanonicy nadal czuwają nad przełęczą.
Tradycja każe mu przyjść na świat około 1020 roku w zamku Menthon nad jeziorem Annecy, lecz jego życie znamy głównie z późnych legend. Archidiakon Aosty, odpowiedzialny za ubogich i podróżnych, głosi w dolinach alpejskich i dostrzega niebezpieczeństwa przejścia przez Mont-Joux, na wielkim szlaku do Rzymu, gdzie pielgrzymi i kupcy umierają z zimna lub z rąk zbójców.
Zakłada tam około 1050 roku hospicjum obsługiwane przez kanoników regularnych, któremu nadaje swoje imię: Wielki Święty Bernard; przypisuje mu się także hospicjum na Małej Przełęczy Świętego Bernarda. Umiera w Novarze, w drodze powrotnej z Pawii, zapewne w 1081 roku, i zostaje pochowany w tym mieście, gdzie biskup ogłasza go świętym już w 1123 roku. Jego kanonizacja przez Kościół powszechny zostaje potwierdzona w 1681 roku. Zgromadzenie kanoników Wielkiego Świętego Bernarda, którego dom macierzysty znajduje się w Martigny, nadal prowadzi hospicjum. Pius XI ogłosił go w 1923 roku patronem Alp i alpinistów.






