G✠

Galdinus Mediolanensis

Święty Galdyn

Kardynał, arcybiskup Mediolanu

Archidiakon, a następnie arcybiskup Mediolanu, wierny papieżowi Aleksandrowi III wobec Fryderyka Barbarossy, odbudował miasto zniszczone przez cesarza i stał się ojcem ubogich i więźniów za długi.

Galdino della Sala urodził się w Mediolanie około 1096 roku w rodzinie drobnej szlachty. Archidiakon katedry, w schizmie 1159 roku opowiada się po stronie Aleksandra III, przeciw antypapieżowi wspieranemu przez Fryderyka Barbarossę. Gdy cesarz oblega, a następnie zrównuje Mediolan z ziemią w 1162 roku, idzie za papieżem na wygnanie, z Genui do Montpellier, a następnie do Rzymu.

Mianowany kardynałem w 1165 roku, w następnym roku zostaje arcybiskupem Mediolanu i legatem papieskim. Wspiera Ligę Lombardzką, przywraca w diecezjach prowincji biskupów wiernych papieżowi i przewodniczy odbudowie swego miasta. Jego miłosierdzie wobec ubogich i więźniów za długi stało się przysłowiowe: w Mediolanie długo mówiono o „chlebie świętego Galdyna”.

18 kwietnia 1176 roku umiera na ambonie kościoła Santa Tecla, pod koniec kazania przeciwko katarom. Czczony od razu jako święty, spoczywa w katedrze mediolańskiej i jest współpatronem miasta. Manzoni dał jego imię bratu kwestarzowi w Narzeczonych.