Kapłan z Noli, który w połowie III wieku cierpiał więzienie dla Chrystusa, nie poniósłszy śmierci; jego grób stał się jednym z wielkich miejsc pielgrzymkowych Zachodu dzięki świętemu Paulinowi z Noli, który co roku go opiewał.
Znamy Feliksa dzięki świętemu Paulinowi z Noli, który w 395 roku zamieszkał przy jego grobie i na każdy 14 stycznia układał na jego cześć poemat zwany „natalicium”. Według tych relacji Feliks, kapłan z Noli, został aresztowany podczas prześladowania w połowie III wieku, zapewne za Decjusza, gdy jego biskup Maksym ukrywał się w górach. Uwolniony z więzienia, jak opowiada Paulin, przez anioła, odnalazł starego biskupa na wpół umarłego z głodu i zimna i zaniósł go na własnych ramionach.
Poszukiwany ponownie, umknął żołnierzom, ukrywszy się w ruinie, której wejście natychmiast zasnuła pajęczyna, tak że nikt nie pomyślał, by go tam szukać. Gdy wrócił pokój, odmówił objęcia po Maksymie urzędu biskupa, nie domagał się zwrotu skonfiskowanych dóbr i żył ubogo z małego pola, które sam uprawiał, resztą dzieląc się z ubogimi. Zmarł około 260 roku, nie poniósłszy śmierci męczeńskiej: Kościół czci go jako wyznawcę.
Jego grób na cmentarzu pod Nolą bardzo wcześnie przyciągał tłumy. Paulin wzniósł tam na początku V wieku nową bazylikę oraz zespół sanktuariów, którego miejsce zachowało nazwę Cimitile, od łacińskiego „coemeterium”. O Feliksie mówili święty Augustyn, święty Grzegorz z Tours i święty Beda Czcigodny.









