
Pustelnik z Limousin, który nie chciał innej reguły niż Ewangelia, dał początek zakonowi z Grandmont, poświęconemu najbardziej radykalnemu ubóstwu.
Syn wicehrabiego Thiers w Owernii, Stefan towarzyszył ojcu w pielgrzymce do Włoch i dorastał przy arcybiskupie Benewentu, gdzie poznał pustelników Kalabrii. Po powrocie do Francji około 1076 roku wycofał się na pustkowie Muret, koło Ambazac, na północ od Limoges.
Żył tam blisko pięćdziesiąt lat w szałasie z gałęzi, w pokucie i modlitwie, a wokół niego gromadzili się uczniowie. Zapytany, jakiego jest zakonu, odpowiadał, że nie ma innej reguły niż Ewangelia. Po jego śmierci, 8 lutego 1124 roku, jego bracia osiedlili się w Grandmont: zakon grandmontański, który wkrótce liczył ponad sto pięćdziesiąt cel, zakazywał posiadania ziem poza swoimi murami. Klemens III kanonizował go w 1189 roku.






