
Wenecki patrycjusz i żołnierz nawrócony w niewoli, poświęcił życie sierotom po wojnach i epidemiach i założył w Somasce towarzystwo Sług Ubogich.
Girolamo Miani przychodzi na świat w Wenecji w 1486 roku w rodzinie patrycjuszowskiej. Oficer Republiki podczas wojny ligi z Cambrai, w 1511 roku dowodzi twierdzą Castelnuovo di Quero, zostaje wzięty do niewoli i wrzucony w kajdanach do lochu. Swoją ucieczkę przypisuje Matce Bożej i składa kajdany w sanktuarium Madonna Grande w Treviso: to początek głębokiego nawrócenia, dojrzewającego w weneckich kręgach reformatorskich bliskich Kajetanowi z Thiene.
W czasie głodu i dżumy w 1528 roku przygarnia do swego domu porzucone dzieci, uczy je rzemiosła i katechizmu, a następnie wyrzeka się swoich dóbr. Otwiera sierocińce i domy dla pokutujących kobiet w Wenecji, Bergamo, Brescii, Mediolanie i Como, a w Somasce, koło Lecco, gromadzi towarzyszy, którzy tworzą towarzystwo Sług Ubogich, zatwierdzone przez Pawła III w 1540 roku i przekształcone w zakon Kleryków Regularnych z Somaski.
Pozostając świeckim, opiekuje się chorymi w czasie epidemii w Somasce, zaraża się i umiera 8 lutego 1537 roku. Beatyfikowany w 1747 roku, kanonizowany przez Klemensa XIII w 1767 roku, zostaje ogłoszony w 1928 roku przez Piusa XI powszechnym patronem sierot i opuszczonej młodzieży. Jego ciało spoczywa w sanktuarium w Somasce.





