
Święty Dawid z Garedży
Pustelnik, jeden z trzynastu Ojców Syryjskich
Mnich przybyły z Syrii z Janem ze Zedazeni, założył na pustyni Garedża ławrę, z której powstał największy w Gruzji kompleks monastyczny wykuty w skale.
Przybyły z Syrii w VI wieku z pustelnikiem Janem ze Zedazeni, Dawid jest jednym z trzynastu Ojców Syryjskich, którzy umocnili życie monastyczne w Iberii. Żył najpierw w grocie w górze nad Tbilisi, a potem wycofał się ze swoim uczniem Lukianem na pustynię Garedża, na półpustynnych zboczach otaczających płaskowyż Iori.
Wokół ich grot powstała ławra; jego uczeń Dodo założył drugi klasztor, a pustelnie mnożyły się, tworząc ogromny kompleks wykuty w skale. Wyruszywszy na pielgrzymkę do Jerozolimy, Dawid miał zatrzymać się w widoku miasta, uznając się za niegodnego, i przywieźć stamtąd tylko jeden kamień, czczony odtąd jako „kamień łaski”. Zmarł w Garedży w drugiej połowie VI wieku; jego grób, miejsce pielgrzymek od IX wieku, został otwarty i odnowiony w 2000 roku.












