
Syn króla świętego Kanuta Duńskiego, hrabia Flandrii w latach 1119–1127, obrońca ubogich w czasie głodu, został zamordowany podczas modlitwy w kościele św. Donacjana w Brugii.
Urodzony około 1084 roku, Karol jest synem króla Danii Kanuta IV, czczonego jako święty, i Adeli Flandryjskiej. Po zamordowaniu ojca w 1086 roku jest wychowywany na dworze dziadka, hrabiego Roberta I Flandryjskiego; wyrusza na pielgrzymkę do Ziemi Świętej i walczy u boku swego kuzyna, hrabiego Baldwina VII, który wyznacza go na dziedzica. Hrabia Flandrii od 1119 roku, staje się stróżem sprawiedliwości i pokoju publicznego.
W czasie głodu 1124–1125 rozdaje chleb, zakazuje warzenia piwa, by oszczędzić zboże, i zwalcza spekulantów. Chcąc doprowadzić do uznania poddańczego statusu Erembaldów, potężnego rodu z Brugii, ściąga na siebie ich nienawiść: 2 marca 1127 roku zostaje zamordowany podczas modlitwy w kościele św. Donacjana. Notariusz Galbert z Brugii pozostawił słynną relację o tych wydarzeniach. Leon XIII potwierdził jego kult w 1882 roku; jego relikwie są czczone w katedrze św. Zbawiciela w Brugii.





