Portret: Święty Karol Garnier

Święty Karol Garnier

Męczennik wśród Petunów

Jezuita paryski wielkiej łagodności, przez trzynaście lat misjonarz wśród Huronów i Petunów, zabity w chwili udzielania rozgrzeszenia umierającemu.

Syn radcy królewskiego, Charles Garnier studiuje w kolegium Clermont w Paryżu i zostaje wyświęcony na kapłana w 1635 roku. Jego ojciec początkowo sprzeciwia się wyjazdowi na misje, a następnie ustępuje: młody jezuita ląduje w Quebecu 11 czerwca 1636 roku i od razu udaje się do Huronii, nad Zatoką Georgiańską. Jego listy do brata karmelity świadczą o gorącym życiu wewnętrznym i wielkiej pobożności do Dziewicy.

Wysłany do Petunów (Tionontati), znajduje się w Etharita, gdy Irokezi napadają na nią 7 grudnia 1649 roku, w wigilię Niepokalanego Poczęcia. Ugodzony dwiema kulami, czołga się do rannego, by udzielić mu rozgrzeszenia, i zostaje dobity uderzeniami topora. Jego współbrat Paul Ragueneau zebrał opowieść o jego śmierci. Kanonizowany w 1930 roku, dał swoje imię kanadyjskiej gminie Saint-Charles-Garnier.