Dawny niewolnik, który został biskupem Rzymu, zorganizował za Zefiryna cmentarz Kościoła przy via Appia, który nosi jego imię do dziś, i bronił pojednania pokutujących grzeszników wbrew rygoryzmowi Hipolita.
Jego młodość jest znana jedynie od przeciwnika, kapłana Hipolita (Refutatio omnium haeresium, IX, 12). Niewolnik chrześcijanina z domu cesarskiego, Karpofora, Kalikst miał prowadzić dla niego bank, który upadł, próbować uciec, a następnie zostać skazany na kopalnie na Sardynii po zamieszkach w synagodze. Uwolniony wraz z innymi wyznawcami dzięki wstawiennictwu Marcji u cesarza Kommodusa, zostaje odwołany przez papieża Zefiryna, który czyni go swoim diakonem i powierza mu cmentarz przy via Appia. Ten cmentarz, pierwszy posiadany przez Kościół rzymski, staje się katakumbami Kaliksta, w których spoczywa większość papieży III wieku.
Wybrany biskupem Rzymu około 217 roku, dopuszcza do pokuty i komunii grzeszników winnych ciężkich przewinień i uznaje związki między kobietami stanu senatorskiego a niewolnikami lub wyzwoleńcami, co Hipolit gwałtownie mu zarzuca, zanim się od niego odłączy. Kalikst potępia też herezję Sabeliusza, który mieszał Ojca z Synem.
Umiera około 222 roku. Depositio martyrum z 354 roku wspomina go 14 października przy trzecim kamieniu milowym via Aurelia: został pochowany nie w swoich katakumbach, lecz na cmentarzu Kalepodiusza, gdzie jego grób zidentyfikowano w latach sześćdziesiątych. Według jego późniejszej Męki miał zostać wrzucony do studni na Zatybrzu podczas zamieszek; kościół San Callisto zachowuje o tym pamięć, a jego relikwie są czczone w Santa Maria in Trastevere. Martyrologium Rzymskie z 2004 roku określa go jako męczennika; jego wspomnienie wpisane jest do kalendarza rzymskiego powszechnego.





